Τιμωρία της υπαλλήλου στο γραφείο του αφεντικού

— …Λοιπόν, αυτό ήταν, Αλέξης. Απολύεσαι. Από σήμερα. Αύριο δεν χρειάζεται να έρθεις πια στη δουλειά, — η φωνή του αφεντικού ήταν γεμάτη θυμό και εκνευρισμό. Στο τέλος πρέπει να πέταξε το ακουστικό με τόση δύναμη που ο ήχος χτύπησε επώδυνα στ’ αυτιά μου. Η γραμμή έμεινε να βγάζει μόνο κοφτά μπιπ.

Άρα αυτό ήταν πραγματικά το τέλος. Δεν είχα δεθεί ιδιαίτερα με αυτή τη δουλειά. Στα δύο χρόνια που ήμουν επικεφαλής του περιφερειακού τμήματος δεν είχα πάρει ούτε μία άδεια και είχα γίνει νευρικός, θυμωμένος και κλειστός άνθρωπος. Κι όμως… πάντα φανταζόμουν την απόλυσή μου διαφορετικά. Πρώτον, θα έπρεπε να είναι δική μου απόφαση και δεύτερον, στις φαντασιώσεις μου όλοι θα με παρακαλούσαν με δάκρυα στα μάτια να μείνω… Αλλά δυστυχώς.

Σηκώθηκα από τη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα μου, άνοιξα το χρηματοκιβώτιο και έβγαλα ένα μπουκάλι καλό ουίσκι, μισοτελειωμένο. Γέμισα μισό ποτήρι και το κατέβασα μονορούφι.

Έπρεπε ακόμη να το πω στους υπαλλήλους κάπως, ίσως να κανονίσω ένα αποχαιρετιστήριο, να καλέσω όλους σε ένα καφέ… Γέμισα άλλο ένα ποτήρι, το ήπια και έβαλα το μπουκάλι πίσω στο χρηματοκιβώτιο.

Ακούστηκε χτύπημα στην πόρτα.

— Αλέξη, μπορώ να μπω;

Από τη φωνή κατάλαβα ότι ήταν η υπεύθυνη του HR, η Ελένη.

— Ναι, πέρασε, — κάθισα πάλι στην καρέκλα μου και σκέφτηκα πόσο γρήγορα δουλεύει το HR αν είχαν ήδη έρθει μέσα σε ένα λεπτό για να με απολύσουν.

Μια ψηλή μελαχρινή γύρω στα σαράντα μπήκε στο γραφείο με μπλε επαγγελματικό κοστούμι. Τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους και φορούσε ελάχιστο μακιγιάζ. Για την ηλικία της ήταν αρκετά ελκυστική: στρογγυλό πρόσωπο, γκρίζα μάτια, λεπτή μύτη και γεμάτα χείλη, μικρά σκουλαρίκια γυάλιζαν στ’ αυτιά της. Το μπλε σακάκι αγκάλιαζε σφιχτά τη λευκή μπλούζα της και άφηνε να φαίνεται ότι είχε αρκετά γεμάτο στήθος, αν και το ακριβές μέγεθος ήταν δύσκολο να φανεί. Η στενή φούστα αγκάλιαζε τους φαρδιούς γοφούς και τον γεμάτο της κώλο και τελείωνε λίγο κάτω από τα γόνατα. Κρατούσε μερικούς φακέλους πιεσμένους στο στήθος της με λεπτά χέρια με κατακόκκινα νύχια. Εκτός από τη βέρα της φορούσε και άλλα δαχτυλίδια διαφορετικών σχημάτων.

— Γεια σας! Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα, — είπε απολογητικά καθώς καθόταν απέναντί μου. — Τα κορίτσια έκαναν ένα λάθος. Ένας υπάλληλος έφυγε πριν έξι μήνες, αλλά η εντολή απόλυσης δεν εκδόθηκε ποτέ… Έτσι επίσημα παραμένει στη μισθοδοσία και του πληρώνουμε μισθό όλο αυτό το διάστημα…

Αναστέναξα μέσα μου με ανακούφιση — δεν είχε έρθει για μένα. Το HR ακόμη δεν ήξερε ότι είχα απολυθεί.

— Αυτό είναι κακό, — είπα σκεπτικά, γυρίζοντας ελαφρά το κεφάλι. — Σημαίνει ότι του χρωστάμε χρήματα… Καλά, θα του τα πληρώσουμε και η ζημιά θα χρεωθεί σε εσάς. Είναι μεγάλο το ποσό;

Έχασε εμφανώς την ψυχραιμία της.

— Τεράστιο… Δεν έχω τόσα χρήματα…

— Τότε πάρτε δάνειο και πληρώστε το, — το αλκοόλ και η κατάσταση με έκαναν απρόσεκτο. Δεν είχα τίποτα να χάσω και αποφάσισα να διασκεδάσω λίγο. — Ή θα σας απολύσουμε. Αλλά τα χρήματα θα τα πάρουμε πίσω μέσω δικαστηρίου έτσι κι αλλιώς.

Την κοίταξα προσεκτικά και αυστηρά. Τα χείλη της έτρεμαν και τα μάτια της σχεδόν γέμισαν δάκρυα.

— Ίσως υπάρχει κάποια λύση; Μέσω λογιστηρίου ή κάτι τέτοιο… — με κοίταξε ικετευτικά.

Στην πραγματικότητα είχα μάθει την κατάσταση πρόσφατα. Ο πρώην υπάλληλος είχε έρθει ο ίδιος σε μένα. Όντας τίμιος άνθρωπος, παραδέχτηκε ότι είχε πάρει τα χρήματα από λάθος, ζήτησε συγγνώμη και άφησε μια στοίβα μετρητά ίση με το ποσό που είχε λάβει. Τα χρήματα ήταν ακόμη στο χρηματοκιβώτιο και δεν είχα αποφασίσει τι θα τα κάνω. Ίσως τα χρειαζόμουν περισσότερο εγώ.

Έβαλε τους φακέλους στο γραφείο, τους σκέπασε με τα κόκκινα νύχια της, έγειρε λίγο μπροστά και με κοίταξε ικετευτικά.

— Ίσως μπορούμε να βρούμε μια λύση;

— Τι ακριβώς;

— Δεν ξέρω… έχετε γνωριμίες…

— Έχω πράγματι γνωριμίες… — ξεκούμπωσα το σακάκι μου και ακούμπησα πίσω.

— Θα σας ήμουν πολύ ευγνώμων.

Σηκώθηκα, άνοιξα πάλι το χρηματοκιβώτιο, έβγαλα το μπουκάλι και δύο ποτήρια και έβαλα ουίσκι.

— Μην ανησυχείτε. Πιείτε.

Πήρε το ποτήρι με τρεμάμενο χέρι και ήπιε μια μικρή γουλιά. Εγώ άδειασα το δικό μου μονορούφι.

Η ζέστη απλώθηκε στο σώμα μου. Ένιωσα χαλαρός και ξαφνικά ήθελα λίγη διασκέδαση.

— Τι εσώρουχο φοράτε σήμερα; — ρώτησα με ικανοποιημένο χαμόγελο.

— Τι… τι σχέση έχει αυτό… τι κάνετε; — ήταν φανερά μπερδεμένη.

— Θέλατε τη βοήθειά μου. Εγώ απλώς θέλω κάτι σε αντάλλαγμα.

— Όχι. Δεν θα συμφωνήσω σε αυτό.

Σηκώθηκε και πήγε προς την πόρτα, τα τακούνια της χτυπούσαν στο παρκέ. Οι γοφοί της λικνίζονταν καθώς περπατούσε. Μέσα από τη φούστα φαινόταν το περίγραμμα του εσώρουχου που κάλυπτε τον γεμάτο της κώλο. Έπιασε το χερούλι της πόρτας.

— Προχωρήστε τότε. Αλλά περιμένω την παραίτησή σας μέχρι το βράδυ. Και να επισυνάψετε απόδειξη ότι πληρώσατε το χρέος.

— Κόκκινο, — είπε χαμηλά.

— Τι;

— Το εσώρουχό μου είναι κόκκινο.

— Ωραία. Γυρίστε πίσω και καθίστε.

Υπάκουα γύρισε και κάθισε απέναντί μου. Γέμισα πάλι το ποτήρι της μέχρι τη μέση.

— Πιείτε.

Το άδειασε γρήγορα.

— Σηκωθείτε, παρακαλώ.

Σηκώθηκε και με κοίταξε φοβισμένα, κάτι που παράξενα με διέγειρε. Μου θύμιζε τις ηρωίδες των παλιών ιταλικών ερωτικών ταινιών με τους φαρδιούς γοφούς και τα γεμάτα στήθη.

— Σηκώστε τη φούστα σας. Θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν λέγατε ψέματα.

Δίστασε, μετά σήκωσε αργά τη φούστα. Πρώτα φάνηκαν τα γόνατά της, μετά οι δυνατοί μηροί και τέλος η κατακόκκινη δαντέλα του εσώρουχου.

— Γυρίστε.

Γύρισε με την πλάτη προς εμένα. Η κόκκινη δαντέλα τεντωνόταν πάνω στον στρογγυλό της κώλο.

— Πολύ καλά. Κατεβάστε τη φούστα και καθίστε.

Κάθισε ξανά. Μια αχνή ελπίδα φάνηκε στα μάτια της.

— Δείξτε μου το στήθος σας.

Αναστέναξε αλλά ξεκούμπωσε το σακάκι και τη μπλούζα της. Φάνηκε ένα κόκκινο σουτιέν από το ίδιο σετ.

— Αυτό δεν αρκεί. Θέλω να τα δω.

Έβγαλε το σουτιέν. Τα μεγάλα της στήθη κρατούσαν όμορφα το σχήμα τους και οι ροζ ρώγες ήταν σκληρές.

— Έχετε κάνει επέμβαση;

— Όχι.

— Πόσο χρονών είστε;

— Σαράντα δύο.

— Φαίνεται ότι κερδίσατε τη γενετική λοταρία.

Ξαναφόρεσε τα ρούχα της.

— Αυτό ήταν όλο; — ρώτησε με ελπίδα.

— Όχι ακόμη. Ελάτε εδώ.

Στάθηκε δίπλα στην καρέκλα μου. Πέρασα το χέρι μου πάνω από τον μηρό της.

— Δεν θέλετε να πληρώσετε τα χρήματα;

— Όχι.

— Τότε σηκώστε ξανά τη φούστα.

Η κόκκινη δαντέλα εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου. Άγγιξα το εσωτερικό του μηρού της και το ύφασμα ανάμεσα στα πόδια της ήταν υγρό. Έβαλα το χέρι μου ανάμεσα στους μηρούς της.

Το σώμα της αντέδρασε αμέσως.

— Πότε ήταν η τελευταία φορά;

— Χθες.

— Τελειώσατε;

— Όχι.

Μετακίνησα το εσώρουχο στο πλάι και την άγγιξα κατευθείαν. Ήταν ζεστή και υγρή. Όταν έβαλα ένα δάχτυλο μέσα στο μουνί της, άφησε ένα χαμηλό βογκητό.

— Του πήρατε πίπα;

— Ναι…

— Καταπιείτε;

— Ναι…

Σύντομα η αναπνοή της έγινε γρήγορη. Υγροί ήχοι γέμισαν το γραφείο καθώς κινιόταν πάνω στο χέρι μου μέχρι που τελικά άρχισε να τρέμει και κατέρρευσε στην καρέκλα μου, ανασαίνοντας βαριά.

Εκμεταλλεύτηκα τη στιγμή, έβγαλα το πουλί μου και οδήγησα το στόμα της προς αυτό. Το πήρε χωρίς αντίσταση, με τα μάτια ακόμη κλειστά. Μετά από μερικές αργές κινήσεις τραβήχτηκα πριν τελειώσω.

Έβαλα το τελευταίο ουίσκι στο ποτήρι και της το έδωσα.

— Τελειώσαμε τώρα;

— Δεν έχω τελειώσει ακόμη.

Έγνεψα προς το πουλί μου.

— Ξεχάσαμε κάτι. Η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη. Πηγαίνετε να την κλειδώσετε.

Περπάτησε προς την πόρτα με τη φούστα ακόμη σηκωμένη, οι γοφοί της λικνίζονταν αργά. Αφού την κλείδωσε, γύρισε πίσω.

Την τράβηξα κοντά μου.

— Πηγαίνετε στο γραφείο.

Έσκυψε υπάκουα πάνω του.

Της έδωσα ένα δυνατό χαστούκι στον κώλο.

— Κάθε λάθος έχει το τίμημά του.

Το δέρμα της κοκκίνισε κάτω από το χέρι μου.

Λίγο μετά κατέβασα το εσώρουχό της μέχρι τους μηρούς. Ήταν ήδη μούσκεμα. Πίεσα το σώμα μου πάνω της και μπήκα μέσα της από πίσω με μία κίνηση.

Στην αρχή φώναξε, αλλά σιγά σιγά το σώμα της χαλάρωσε και άρχισε να κινείται μαζί με το δικό μου.

— Σου αρέσει;

— Ναι…

Κρατιόταν από το γραφείο καθώς έμπαινα βαθύτερα. Μέσα σε λίγα λεπτά η ένταση ανέβηκε και τελικά τελείωσα μέσα της.

Μετά κατέρρευσα πίσω στην καρέκλα. Εκείνη ντύθηκε αργά.

— Τώρα είμαστε εντάξει;

— Φυσικά.

Χαμογέλασε ελαφρά.

— Αύριο δεν θα με τιμωρήσετε. Ξέρω ήδη ότι σας απέλυσαν. Και ξέρω και για τα χρήματα στο χρηματοκιβώτιο.

Την κοίταξα έκπληκτος.

— Ο άντρας μου έχει βάρδια νύχτας σήμερα, — είπε με παιχνιδιάρικο βλέμμα.

Μετά γύρισε και έφυγε από το γραφείο, οι γοφοί της λικνίζονταν αργά καθώς απομακρυνόταν.