Ωτοστοπίστρια — την πήρα και τη γάμησα

— Κοπέλα, πού πάτε;

— Πρέπει να πάω στη Θεσσαλονίκη — απάντησε λίγο μπερδεμένη — έχασα το λεωφορείο μου και πρέπει οπωσδήποτε να φτάσω σήμερα, δεν ξέρω τι να κάνω.

— Μπορώ να σε πάρω μαζί μου, κι εγώ προς τα εκεί πάω, ψάχνω παρέα για τη διαδρομή για να μη πάω μόνος.

— Αλήθεια!? — τα μάτια της έλαμψαν — θα με βοηθήσετε πάρα πολύ, πείτε μου, πόσα σας χρωστάω για τη διαδρομή;

— Θα πάρω μια όμορφη κοπέλα στην τιμή του εισιτηρίου, αν μου υποσχεθείς μια ευχάριστη κουβέντα στον δρόμο — άπλωσα το χέρι προς την τσάντα της για να τη βοηθήσω να τη μεταφέρει στο αυτοκίνητο.

— Υπέροχα, ευχαριστώ, χαίρομαι που σας συνάντησα — περπατούσε πίσω μου, λίγο πιο πίσω.

Η μέρα στην πραγματικότητα δεν πήγαινε καλά από το πρωί. Δουλεύοντας ήδη αρκετά χρόνια στις μεταφορές επιβατών, υπάρχουν μέρες που απλά τίποτα δεν πάει καλά. Το πρωί βρήκα συνεπιβάτες που πήγαν μαζί μου μέχρι την πρωτεύουσα, το σχέδιο ήταν μέχρι το μεσημέρι να τελειώσω τις δουλειές μου και μετά, παίρνοντας ξανά συνεπιβάτες, να επιστρέψω σπίτι. Αλλά δεν στάθηκα τυχερός, όπως είπα, αφού περίμενα στον σταθμό λεωφορείων για μερικές ώρες, απελπισμένος αποφάσισα να φύγω μόνος. Ήταν ήδη σχεδόν οκτώ το βράδυ, και ο δρόμος κρατάει περίπου τρεις ώρες, δεν είχε νόημα να περιμένω άλλο. Μόλις είχε φύγει το τελευταίο λεωφορείο γεμάτο επιβάτες προς την πόλη μου και πλέον σίγουρα δεν θα υπήρχαν συνεπιβάτες. Αλλά την είδα, βγήκε από το κτίριο του σταθμού πολύ χαμένη, σχεδόν με δάκρυα, κοιτούσε γύρω της. Σκέφτηκα ότι άξιζε να τη ρωτήσω τι συνέβη, ίσως να μπορούσα να βοηθήσω και αποδείχτηκε ότι δεν πήγα άδικα κοντά της.

Παρά το ότι ήταν λίγο γεματούλα, ήταν ελκυστική, είχε υπέροχο μεγάλο στήθος, αυτό ήταν το πρώτο που πρόσεξα πάνω της. Μακριά μαλλιά, πιασμένα σε χτένισμα, προσεγμένο μανικιούρ, διακριτικό μακιγιάζ και όλη της η εμφάνιση έδειχνε τον ντροπαλό της χαρακτήρα. Για τέτοια κορίτσια λένε – γκρι ποντικάκι.

Καθίσαμε στα μπροστινά καθίσματα και ξεκινήσαμε. Η κουβέντα στην αρχή ήταν κάπως αμήχανη, διστακτική.

— Παρεμπιπτόντως, με λένε Μιχάλη — της χαμογέλασα προσπαθώντας να σπάσω τον πάγο.

— Βίκυ — απάντησε δειλά η ντροπαλή κοπέλα.

— Βίκυ, μην ανησυχείς, θα σε πάω σώα και αβλαβή, κάνω αυτή τη διαδρομή κάθε μέρα και οδηγώ εδώ και πολλά χρόνια, αν δεν έχεις πρόβλημα, να βάλω λίγη μουσική!?

— Ναι, φυσικά, η μουσική στο αυτοκίνητο δημιουργεί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα — κούνησε καταφατικά το κεφάλι της η Βίκυ.

— Συμφωνώ, θα τη βάλω χαμηλά για να μη μας εμποδίζει να μιλάμε.

— Εντάξει.

Έμοιαζε αδύνατο να την κάνεις να ανοιχτεί, ήταν πολύ ήσυχη και λίγο ντροπαλή από το ότι ήμασταν μόνοι στο αυτοκίνητο. Την κοιτούσα κρυφά, στο σκοτάδι του φθινοπωρινού βραδιού το πρόσωπό της ήταν όμορφο, οι μακριές βλεφαρίδες τραβούσαν το βλέμμα, και τα γεμάτα χείλη της γυάλιζαν στο φως του φεγγαριού. Με περνούσαν πολύ άσεμνες σκέψεις, φυσικά προσπαθούσα να συγκρατηθώ και συνέχιζα την χαλαρή κουβέντα.

— Βίκυ, συγγνώμη για την αδιάκριτη ερώτηση — μετά από μισή ώρα κουβέντας, τόλμησα τελικά να ρωτήσω — έχεις αγόρι;

— Όχι — απάντησε — γιατί ρωτάτε;

— Είσαι πολύ ενδιαφέρουσα κοπέλα, είναι ευχάριστο να μιλάω μαζί σου, ήθελα να μάθω ποιος είναι τόσο τυχερός.

— Μιχάλη, υπερβάλλεις.

— Καθόλου, μάλλον το υποτιμώ, για να είμαι ειλικρινής είσαι πολύ ελκυστική, συγγνώμη για το θράσος μου — είπα, παρακολουθώντας την αντίδρασή της. Ήρθε αμέσως, τα μάγουλά της κοκκίνισαν, δάγκωσε λίγο το χείλος της, κι εγώ απλά κόλλησα κοιτάζοντάς την.

— Δεν έχετε βέρα, έχετε κοπέλα!? — ακόμα πιο ντροπιασμένη, με κοίταξε και αμέσως απέστρεψε το βλέμμα.

— Όχι, είμαι ελεύθερος. Οπότε με καθαρή συνείδηση μπορώ να σου πω ότι μου αρέσεις.

Η κουβέντα προχωρούσε αργά, ήταν τόσο ντροπαλή, και αυτό μου άρεσε όλο και περισσότερο, το μεγάλο της στήθος ανασηκωνόταν σε κάθε ανάσα, ήμουν τυχερός που ο δρόμος ήταν άδειος, μπορούσα να αποσπώ την προσοχή μου προς τη συνεπιβάτισσά μου. Βρόμικες σκέψεις έρχονταν η μία μετά την άλλη, ήθελα να πραγματοποιήσω κάθε μία.

— Μιχάλη, μπορούμε να σταματήσουμε λίγο σε ένα βενζινάδικο!?

— Φυσικά, πρέπει κι εγώ να βάλω καύσιμα.

Φτάνοντας στο βενζινάδικο, εκείνη απομακρύνθηκε για λίγο, εγώ γέμισα το αυτοκίνητο, αγόρασα νερό και την περίμενα. Στο φως της βιτρίνας εμφανίστηκε μετά από πέντε λεπτά, επαναλαμβάνω, με την πλούσια σιλουέτα της κινιόταν πολύ ελαφρά, οι γοφοί της ήταν αρκετά φαρδιοί, αλλά όλα ήταν τόσο αρμονικά, τα τζιν της την αγκάλιαζαν τέλεια, και το στήθος της κρυβόταν κάτω από ένα εφαρμοστό ζιβάγκο. Με εξίταρε, και πραγματικά άρχισε να μου αρέσει, τη ήθελα.

— Αγόρασα καφέ για να μην μας πάρει ο ύπνος στον δρόμο! — μου έδωσε ένα ζεστό ποτήρι εσπρέσο η Βίκυ.

— Ευχαριστώ, αυτό χρειαζόταν, η μέρα ήταν μεγάλη.

Συνεχίσαμε, ο καφές ήταν ζεστός, τον άφησα στην ποτηροθήκη να κρυώσει, ενώ εκείνη ακούμπησε πίσω στο κάθισμα απολαμβάνοντας το λάτε της. Άρχισα όλο και περισσότερο να αποσπώμαι από τον δρόμο, φαινόταν να έχει χαλαρώσει. Κι εγώ αποφάσισα ότι πάση θυσία θα την έπειθα να γδυθεί και να κάνουμε σεξ.

Η τύχη με βοήθησε στο πονηρό μου σχέδιο, στο φως των φαναριών κάτι πετάχτηκε μπροστά στο αυτοκίνητο, αναγκάστηκα να φρενάρω για να μην το χτυπήσω. Η Βίκυ έγειρε μπροστά, συγκρατημένη από τη ζώνη και παρ’ όλα αυτά έχυσε τον καφέ πάνω της. Ένα μεγάλο λεκέ εμφανίστηκε στο πουλόβερ, σταμάτησα στην άκρη του δρόμου.

— Βίκυ, συγγνώμη, κάποιο ζωάκι πέρασε τον δρόμο, δεν κάηκες;

— Όχι, αλλά το πουλόβερ χάλασε, έχω ένα πουκάμισο στην τσάντα μου, μπορώ να αλλάξω; δεν είναι άνετο να οδηγώ με βρεγμένα ρούχα.

— Ναι, φυσικά, μπορώ να βγω αν θέλεις.

— Θα πάω πίσω να αλλάξω γρήγορα για να μην χάσουμε χρόνο. Μην κοιτάξεις — τα τελευταία λόγια ειπώθηκαν τόσο γλυκά που φυσικά ήταν αδύνατο να μην κοιτάξω.

Βγήκε, πήρε το πουκάμισο από το πορτμπαγκάζ και κάθισε πίσω, στο μισοσκόταδο οι αργές κινήσεις της ήταν σαν πρόσκληση. Κοιτούσα από τον καθρέφτη χωρίς να ξεκολλάω, το έβλεπε, και φαινόταν να της αρέσει. Έβγαλε το πουλόβερ, το λευκό δαντελένιο σουτιέν κρατούσε το υπέροχο στήθος της, ήταν ημιδιάφανο και έβλεπα τα σχήματα των θηλών της, στο τζιν μου είχε αρχίσει να στενεύει.

— Βίκυ, χρειάζεσαι βοήθεια!? — χαμογελώντας σχεδόν σαν μανιακός συνέχιζα να την κοιτάζω.

— Θες να με βοηθήσεις να κουμπώσω το πουκάμισο; — γελώντας και κοκκινίζοντας με κοίταξε — υποσχέθηκες να μην κοιτάς.

— Συγγνώμη, αλλά είσαι πολύ όμορφη, δεν μπόρεσα να κρατηθώ, αλλά η προσφορά μου ισχύει — με το ένα χέρι διόρθωνα το σκληρό μου καυλί που προσπαθούσε να ξεφύγει από το φερμουάρ.

— Δεν νομίζεις ότι βιάζεσαι; — χωρίς να φορέσει το πουκάμισο, συνέχισε να με κοιτάζει δαγκώνοντας λίγο το χείλος της.

Γύρισα προς το μέρος της, καταλαβαίνοντας ότι τώρα μπορούσα να κάνω αυτό που σκεφτόμουν από την αρχή.

— Μου φαίνεται ότι κι εσύ δεν βιάζεσαι να ντυθείς, και αυτό με προκαλεί — αποφάσισα να γίνω πιο επίμονος.

— Δεν θέλω να σκεφτείς άσχημα για μένα, αλλά μου άρεσες πολύ από τον σταθμό, περισσότερο ήμουν μπερδεμένη που με πλησίασες παρά που έχασα το λεωφορείο.

— Σε καμία περίπτωση, δεν σκέφτομαι άσχημα, είμαστε ενήλικες και καταλαβαίνουμε. Και τώρα, νομίζω ότι θέλουμε το ίδιο.

— Δεν κάνεις λάθος — τα μάγουλά της έκαιγαν, το στήθος της ανέβαινε όλο και πιο γρήγορα.

— Να απομακρυνθούμε λίγο από τον δρόμο για να μην μας δουν;

— Ναι, εδώ δεν είναι το κατάλληλο μέρος.

Ξεκίνησα αμέσως, κοντά υπήρχε ένας δρόμος προς τη λίμνη, εκεί σίγουρα δεν θα υπήρχε κανείς τέτοια ώρα. Στάθμευσα, έσβησα τα φώτα, το αυτοκίνητο σκοτείνιασε, αλλά το φεγγάρι φώτιζε αρκετά.

— Να έρθω πίσω κοντά σου, Βίκυ;

— Είναι το αυτοκίνητό σου, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις.

— Μου επιτρέπεις πολλά τώρα, δεν φοβάσαι; — ήδη έβγαινα από το αυτοκίνητο.

— Είμαι σίγουρη ότι δεν θα μου κάνεις κακό — πέταξε το βρεγμένο της ρούχο και μου άφησε χώρο.

— Κακό όχι, ελπίζω να κάνω κάτι καλό, αν θέλεις.

— Θα ήθελα να μάθω τι θεωρείς «καλό» — ακόμα ντροπαλή αλλά γεμάτη επιθυμία.

— Θέλω να σε φιλήσω — πλησίασα, την τράβηξα προς εμένα.

Υποχώρησε εύκολα, την πίεσα στο κάθισμα, το φιλί ήταν βαθύ, τα χείλη της ζεστά, η γλώσσα της έπαιζε με τη δική μου, τη δάγκωσα ελαφρά, ανατρίχιασε. Με το ένα χέρι την κρατούσα από τον λαιμό, το άλλο ήδη έπιανε το στήθος της, ήθελα να βγάλω το σουτιέν της αμέσως.

— Να το βγάλουμε; — κατέβασα τη τιράντα.

— Ναι.

Καθώς άγγιζα την πλάτη της μέχρι το κούμπωμα, ένιωθα να τρέμει. Τα γαντζάκια άνοιξαν, το ύφασμα έπεσε. Κοίταζε με λίγο φόβο, εγώ χάιδευα τις θηλές της, τις φίλησα, τις έγλειψα.

— Έχεις απίστευτο στήθος — είπα με ανάσα βαριά.

Έβγαλε έναν ήχο, αρκετό για να καταλάβω τι θέλει.

Συνεχίσαμε χωρίς να αλλάξει η ένταση ή ο ρυθμός, όλα κυλούσαν όπως πριν.

Έβγαλα τα τζιν της, αναγκάστηκε να σηκωθεί λίγο για να τα κατεβάσω, ήταν τόσο στενά στους γεμάτους γοφούς της, το εσώρουχο ήταν ήδη βρεγμένο και το μουνί της λείο. Το ένιωσα αμέσως όταν πέρασα το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια της. Χωρίς να σταματώ να πιάνω το στήθος της, χάιδευα την κλειτορίδα της, την πίεζα με τα δάχτυλα, ήταν ήδη υγρή από τα αγγίγματα, ήθελα να τη γαμήσω με τα δάχτυλα, αλλά έπρεπε να ελευθερώσω το καυλί μου, πίεζε να βγει έξω.

— Πρέπει να βγάλω τα τζιν, δεν αντέχω άλλο — έγειρα πίσω στο κάθισμα δίπλα της, λύνοντας τη ζώνη και το φερμουάρ, εκείνη παρακολουθούσε χωρίς να κλείνει τα πόδια της.

Σηκώθηκα λίγο, κατέβασα το τζιν και το εσώρουχο, αφήνοντας το καυλί μου ελεύθερο, το κράτησα στο χέρι και της το έδειξα.

— Σου κάνει; — ρώτησα με ένα χαμόγελο, ξέροντας ήδη την απάντηση.

— Είναι εντυπωσιακό — δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω του.

— Άγγιξέ το — πήρα το χέρι της και το έβαλα πάνω στην κορυφή.

Το χέρι της το έσφιξε απαλά, χάιδεψε την κορυφή και κατέβηκε προς τη βάση. Την τράβηξα ξανά κοντά μου, αναγκάστηκε να σκύψει, τη φίλησα, τα χείλη της ήταν ζεστά, αυτό που ήθελα τώρα ήταν να τα νιώσω πάνω μου. Τα μαλλιά της είχαν λυθεί λίγο, τα μάζεψα και έσκυψα το κεφάλι της προς τα κάτω, ακολούθησε χωρίς αντίσταση, σαν να ήξερε τι θέλω. Δεν το έκανε τέλεια, αλλά η στάση της το έκανε ακόμα πιο έντονο, με το ένα χέρι έφτασα στην κλειτορίδα της, μάζεψε τα πόδια της προς το στήθος, τώρα μπορούσα να τη δουλεύω με τα δάχτυλα, και αυτό έκανα, ενώ ταυτόχρονα την οδηγούσα πάνω μου. Μερικά δάχτυλα μπήκαν μέσα της, άρχισε να βογκάει, αλλά συνέχιζε να με παίρνει στο στόμα, την πίεσα πιο γρήγορα, όσο μπορούσα. Προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά την κράτησα, δεν την άφησα να ξεφύγει. Πολύ γρήγορα ήρθε, ενώ εγώ μόλις άρχιζα. Της σήκωσα το κεφάλι, η μάσκαρα είχε τρέξει λίγο, τα χείλη της μισάνοιχτα, τα μάτια της κλειστά.

— Θέλω να μπω μέσα σου — της ψιθύρισα, δείχνοντάς της να γυρίσει.

Μέσα στο αυτοκίνητο δεν ήταν εύκολο, αλλά βρήκαμε τη σωστή θέση, το ένα της πόδι στο κάθισμα, το άλλο στο πάτωμα, τα πόδια ανοιχτά. Άνοιξα τους γλουτούς της, πέρασα το χέρι, μπήκα ξανά με τα δάχτυλα, τρία μέσα, με ένα άλλο προσπάθησα πίσω, φώναξε από πόνο. Σταμάτησα.

— Όχι εκεί;

— Δεν το έχω κάνει ποτέ — είπε με ένταση.

— Εντάξει, άλλη φορά.

Έβγαλα τα δάχτυλα και μπήκα μέσα της απότομα μέχρι μέσα. Φώναξε δυνατά, ήταν πολύ στενά, το καυλί μου την γέμιζε εντελώς. Πίεσα το σώμα μου πάνω της και άρχισα να κινούμαι γρήγορα, όλο και πιο έντονα, έφτανα μέχρι το στήθος της, το έπιανα, αυτό την έκανε να βογκάει πιο δυνατά. Σχεδόν φώναζε, και αυτό με τρέλαινε. Ήρθε ξανά, το σώμα της χαλάρωσε, μπορούσα να την κατευθύνω όπως ήθελα. Την γύρισα ανάσκελα, σήκωσα το ένα πόδι της και μπήκα πάλι δυνατά, την πίεσα πάνω μου, το στήθος της κουνιόταν σε κάθε κίνηση. Με το ένα χέρι της κράταγα τα μαλλιά, τη φίλαγα, τη γαμούσα χωρίς σταματημό. Τελείωσα μετά από πολλή ώρα, γεμίζοντας την κοιλιά της.

— Είσαι απίστευτη — έπεσα δίπλα της, προσπαθώντας να πάρω ανάσα. Το αυτοκίνητο είχε γεμίσει ατμό, δεν φαινόταν τίποτα έξω. Άνοιξα λίγο το παράθυρο, πήρα υγρά μαντηλάκια και τη βοήθησα να καθαριστεί. Ντυθήκαμε, μου ζήτησε να της κουμπώσω το σουτιέν, τα χέρια μου έτρεμαν, γελάσαμε.

— Να αερίσουμε λίγο;

Βγήκαμε έξω, ανοίγοντας τις πόρτες. Στεκόταν δίπλα στο καπό, ίσιωνε τα ρούχα της και με κοιτούσε. Την αγκάλιασα από τη μέση, τη φίλησα ξανά, κόλλησε πάνω μου, σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Μετά από λίγα λεπτά ήμουν πάλι έτοιμος.

Αυτή τη φορά έγινε έξω. Την γύρισα προς το καπό, την έσκυψα, κατέβασα τα τζιν της και μπήκα όσο πιο βαθιά μπορούσα. Προσπάθησε να σηκωθεί, την κράτησα από τους ώμους και συνέχισα δυνατά, άρχισε να φωνάζει, μετά αφέθηκε και άρχισε να τελειώνει ξανά και ξανά. Λίγο πριν τελειώσω, τη γύρισα προς εμένα, της είπα να σκύψει και μπήκα στο στόμα της, ήθελα να τελειώσω εκεί, και το έκανε χωρίς να πει τίποτα. Σε λίγα λεπτά τελείωσα, γεμίζοντας το στόμα της.

Αργότερα, καθώς διανύαμε τα τελευταία χιλιόμετρα, συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε, αυτή τη φορά σε κανονικό ραντεβού. Άξιζε να συνεχιστεί αυτό που ξεκίνησε. Η γεματούλα ντροπαλή μου συνεπιβάτισσα μπορούσε να κάνει απίστευτα πράγματα στο κρεβάτι, και το ήθελα ξανά. Κανείς δεν είχε αφεθεί έτσι σε μένα, και φαινόταν πως της άρεσε όσο και σε μένα.