Ο μασέρ με έκανε να εκσπερματώσω

Δεν πήγα εκεί για κάτι τέτοιο. Απλώς ήθελα να ξεφορτωθώ αυτόν τον καταραμένο σπασμό στον αυχένα. Τριάντα επτά χρονών, άντρας, δύο παιδιά, δάνειο και μια πλάτη που πονάει συνεχώς από το να καμπουριάζω πάνω από το λάπτοπ στην κουζίνα, ενώ ο Γιάννης κάθεται και βλέπει τηλεόραση. Ο Γιάννης είναι ο άντρας μου. Καλός τύπος, αλλά η ιδέα του για μασάζ είναι να μου ρίξει ένα χτύπημα στον κώλο και να πει: «Πήγαινε σε ένα σπα, χαλάρωσε».

Και πήγα. Βρήκα ένα σπα κοντά στη δουλειά, άρπαξα μια προσφορά για «κλασικό μασάζ για δύο» και έκλεισα ραντεβού. Το όνομα ακουγόταν εντυπωσιακό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα απλό δωμάτιο σε υπόγειο, που μύριζε λάδι και θυμίαμα, και από πίσω έπαιζε εκείνη η βαρετή μουσική με φάλαινες. Και ο μασέρ.

Νίκος. Είκοσι οκτώ. Το διάβασα αμέσως στο πιστοποιητικό στον τοίχο, όσο ζέσταινε το λάδι. Ψηλός, λεπτός αλλά δυνατός, και τα χέρια του — άλλη ιστορία. Όχι μαλακά χέρια γραφείου, αλλά δυνατά, με μακριά δάχτυλα, και στο αριστερό ένα τατουάζ, κάτι γεωμετρικό που χανόταν κάτω από το μανίκι της μπλούζας. Σκούρα μάτια, ήρεμα, χωρίς εκείνη τη γελοία ευγένεια. Δεν με κοιτούσε σαν πελάτισσα, αλλά σαν κάτι που έπρεπε να δουλέψει καλά. Και αυτό με άναψε. Αμέσως. Εκεί, όρθια με το μπουρνούζι, να σκέφτομαι: «Μαρία, είσαι χαζή. Έχεις άντρα στο σπίτι και χαζεύεις έναν τύπο με τατουάζ».

— Ξάπλωσε μπρούμυτα, Μαρία. Ανάπνεε κανονικά. Αν πονέσει ή αν είναι πολύ ζεστό, πες μου, — η φωνή του ήταν χαμηλή, χωρίς καθόλου γλυκανάλατο τόνο.

Ξάπλωσα μπρούμυτα, με το πρόσωπο στην τρύπα του κρεβατιού, νιώθοντας εντελώς ηλίθια. Φυσικά μου ζήτησε να βγάλω το μπουρνούζι. Έμεινα μόνο με το εσώρουχό μου. Το δικό μου, βαμβακερό, μπεζ.

Τα χέρια του άγγιξαν την πλάτη μου. Το λάδι ήταν ζεστό και τα δάχτυλά του καυτά. Ξεκίνησε από τη μέση και εγώ ξεφύσηξα. Χαλάρωσα. Περνούσε τους αντίχειρες κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, πίεζε σημεία, έσπαγε αυτή τη σκληρή ένταση. Μετά τα χέρια του κατέβηκαν πιο κάτω.

— Η λεκάνη είναι σφιγμένη, — είπε απλά. — Το ιερό είναι σκληρό. Θα δουλέψω στους γλουτούς και στους μηρούς, εντάξει;

Μούγκρισα κάτι ακαθόριστο μέσα στο σεντόνι. Και ξεκίνησε. Τα δάχτυλά του βυθίζονταν στους γλουτούς μου με τέτοια δύναμη και σιγουριά που μου κόπηκε η ανάσα. Δεν ρωτούσε κάθε λίγο «είσαι καλά;». Απλώς έκανε τη δουλειά του. Αλλά την έκανε σαν να ήξερε το σώμα μου καλύτερα από εμένα. Κάθε κίνηση έφτανε χαμηλά στην κοιλιά. Δάγκωσα το χείλος μου, ελπίζοντας ότι η ηλίθια μουσική θα κάλυπτε την ανάσα μου.

— Η ένταση κατεβαίνει στα πόδια, — η φωνή του ήταν κοντά στο αυτί μου. — Τώρα θα δουλέψω το πίσω μέρος των μηρών. Χαλάρωσε όσο μπορείς.

Τράβηξε το σεντόνι, αποκαλύπτοντας τα πόδια μου σχεδόν μέχρι τους γλουτούς. Και πέρασε το χέρι του από το γόνατο προς τα πάνω, κατά μήκος της εσωτερικής πλευράς του μηρού. Αργά. Πολύ αργά. Σχεδόν ακουμπώντας το σημείο ανάμεσα στα πόδια μου μέσα από το ύφασμα του εσώρουχου. Πετάχτηκα. Μέσα μου όλα σφίχτηκαν.

— Μείνε ακίνητη, — είπε αυστηρά, και στη φωνή του υπήρχε ήδη κάτι άλλο. — Οι προσαγωγοί είναι υπερβολικά σφιγμένοι. Πρέπει να δουλέψω βαθιά.

Το «βαθιά» σήμαινε ότι τα δάχτυλά του ξαναπέρασαν από την εσωτερική πλευρά του μηρού, αγγίζοντας με τους κόμπους των δαχτύλων το πιο ευαίσθητο σημείο. Το εσώρουχό μου είχε ήδη βραχεί εντελώς. Καταλάβαινα ότι αυτό δεν ήταν πια απλώς μασάζ. Ότι έπρεπε να σηκωθώ και να φύγω. Αλλά αντί γι’ αυτό, άνοιξα λίγο περισσότερο τα πόδια μου, χωρίς να το συνειδητοποιώ.

Του έδωσα πρόσβαση…

Χαμογέλασε. Δεν έβλεπα το πρόσωπό του, αλλά το ένιωθα.

— Γύρνα ανάσκελα, Μαρία, — είπε ο Νίκος.

— Γιατί; — η φωνή μου έτρεμε προδοτικά. — Κάναμε την πλάτη…

— Δουλεύουμε όλο το σώμα, — με διέκοψε. — Μπροστινό μέρος των μηρών, κοιλιά. Ή βιάζεσαι;

Γύρισα αργά. Το να είμαι ξαπλωμένη ανάσκελα, σχεδόν γυμνή μπροστά του, ήταν εκατό φορές χειρότερο. Το στήθος μου απλώθηκε από το βάρος του, οι θηλές, σκληρές σαν μικρές πέτρες, φαίνονταν μέσα από το ύφασμα. Κοιτούσα το ταβάνι, νιώθοντας την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή.

Ξεκίνησε από τα πόδια. Μασάζ στα πέλματα, στις γάμπες, στα γόνατα. Μετά ανέβηκε πιο πάνω. Τα δάχτυλά του βυθίστηκαν ξανά στην εσωτερική πλευρά των μηρών μου, πιο κοντά στη βουβωνική χώρα. Δάγκωσα τα δάχτυλά μου για να μην βογκήξω. Άνοιγε τα πόδια μου με τα δικά του, δουλεύοντας και τους δύο μηρούς ταυτόχρονα.

— Κοίτα με, Μαρία, — είπε ξαφνικά.

Σήκωσα το βλέμμα. Στεκόταν από πάνω μου. Τράβηξε το ένα χέρι από τον μηρό μου και πέρασε το δάχτυλό του ακριβώς από το κέντρο του εσώρουχού μου, πάνω από το βρεγμένο ύφασμα.

— Βρεγμένη, — διαπίστωσε. — Πολύ. Θες να συνεχίσω;

Αντί να απαντήσω, σήκωσα τη λεκάνη προς το χέρι του. Ο Γιάννης, η οικογένεια, το δάνειο — όλα εξαφανίστηκαν εκείνη τη στιγμή. Έμεινε μόνο αυτό το δωμάτιο, η μυρωδιά του λαδιού και τα χέρια του.

— Βγάλ’ το, — ψιθύρισα.

Δεν δίστασε. Κατέβασε το εσώρουχό μου με μία κίνηση και το πέταξε στο πάτωμα. Ήμουν εντελώς γυμνή μπροστά του, με τα πόδια ανοιχτά, και ένιωθα την υγρασία να κυλάει πάνω στο τραπέζι του μασάζ. Η ντροπή και η διέγερση μπλέχτηκαν σε ένα έντονο μείγμα.

Ο Νίκος έριξε κι άλλο λάδι στις παλάμες του και τις έτριψε.

— Χαλάρωσε, — είπε χαμηλά. — Θα σου κάνω καλό.

Δεν βιάστηκε. Δεν έβαλε αμέσως τα δάχτυλα μέσα. Ξεκίνησε από την κλειτορίδα. Το λάδι ανακατευόταν με την υγρασία μου και το δάχτυλό του έκανε αργούς κύκλους γύρω από το πιο ευαίσθητο σημείο, άλλοτε πιέζοντας, άλλοτε σχεδόν απομακρυνόμενο. Ήταν βασανιστικό. Το σώμα μου καμπύλωσε πάνω στο τραπέζι, τα χέρια μου έσφιξαν τις άκρες.

— Νίκο… — βογκηξα, χωρίς να κρατιέμαι πια. — Σε παρακαλώ…

— Τι «σε παρακαλώ»; — το δάχτυλό του γλίστρησε πιο κάτω, προς την είσοδο, και μπήκε ελαφρά μέσα, μόνο μία φάλαγγα. — Πες το.

— Γάμα με με τα δάχτυλά σου, — ψιθύρισα, κοιτώντας τον στα μάτια. — Σε παρακαλώ, κάν’ το.

Αυτό περίμενε. Έβαλε αμέσως δύο δάχτυλα μέσα μου. Βαθιά. Μέχρι μέσα. Φώναξα από το σοκ και την ηδονή. Κανείς δεν με είχε αγγίξει έτσι. Ο Γιάννης το έκανε απαλά, ήρεμα. Αλλά ο Νίκος δούλευε σαν χειρουργός, βρίσκοντας μέσα μου σημεία που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Τα δάχτυλά του λύγιζαν, πίεζαν προς τα μπροστά, κινούνταν σε έναν ρυθμό που με έκανε να χάνω τον έλεγχο.

Έσκυψε και πήρε τη θηλή μου στο στόμα. Πρώτα τη μία, μετά την άλλη, δαγκώνοντας και ρουφώντας, ενώ τα δάχτυλά του δεν σταματούσαν ούτε στιγμή.

— Έλα, Μαρία, — ψιθύρισε στο στήθος μου. — Τελείωσε για μένα. Θέλω να το δω.

Ένιωθα κάτι μεγάλο να ανεβαίνει μέσα μου. Κάτι άγνωστο. Ένας συνηθισμένος οργασμός είναι στιγμιαίος, αλλά αυτό ήταν σαν κύμα που μεγάλωνε συνεχώς. Η πίεση χαμηλά στην κοιλιά έγινε ανυπόφορη.

— Θα… θα κατουρηθώ! — φώναξα πανικόβλητη, προσπαθώντας να κλείσω τα πόδια μου.

— Μην σταματήσεις, — είπε κοφτά, προσθέτοντας και τρίτο δάχτυλο και αυξάνοντας την πίεση. — Δεν είναι ούρα. Είναι squirting. Χαλάρωσε και άφησέ το να βγει!

Ανάσαινα βαριά, νιώθοντας εντελώς άδεια. Η λίμνη κάτω από μένα ήταν μεγάλη. Αλλά στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία σκέψη: δεν ήταν αρκετό.

Σηκώθηκα και κάθισα στο τραπέζι, κοιτάζοντας το φούσκωμα στο παντελόνι του. Μεγάλο φούσκωμα.

— Και εσύ; — ρώτησα βραχνά.

— Και εγώ τι; — χαμογέλασε, χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω μου.

— Θέλω να με γαμήσεις με το μεγάλο σου πουλί.

Δεν χρειάστηκε να το πω δεύτερη φορά. Κατέβασε το παντελόνι και το εσώρουχό του με μία κίνηση. Το μόριό του ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν — μακρύ, χοντρό, με βαριά κορυφή. Δεν ήταν καν πλήρως σκληρό, απλώς γεμάτο αίμα, και έτσι φαινόταν ακόμα πιο μεγάλο. Ο Νίκος πλησίασε, με έπιασε από τους γοφούς και με γύρισε με την πλάτη προς αυτόν, σπρώχνοντάς με μπροστά στο τραπέζι.

— Σκύψε. Πιάσου από την άκρη.

Υπάκουσα, καμπουριάζοντας τη μέση και σπρώχνοντας τον πισινό προς τα πίσω. Πέρασε την άκρη του πάνω από τα υγρά, πρησμένα χείλη μου, απλώνοντας την υγρασία μου.

— Έτοιμη ήδη, — γρύλισε και μπήκε.

Με μία κίνηση. Μέχρι μέσα.

Λαχάνιασα, νιώθοντας να γεμίζω εντελώς. Ήταν παντού μέσα μου. Άρχισε να κινείται αμέσως, δυνατά και βαθιά, τα αρχίδια του χτυπούσαν πάνω μου σε κάθε ώθηση. Βογκητά έβγαιναν από μέσα μου με κάθε του κίνηση.

— Σου αρέσει; — ρώτησε βαριά, πιάνοντας τα μαλλιά μου και τραβώντας το κεφάλι μου πίσω.

— Ναι! — φώναξα. — Πιο δυνατά, γαμώτο!

Ο ρυθμός ανέβηκε. Το τραπέζι έτρεμε, ένα μπουκάλι με λάδι έπεσε στο πάτωμα. Ένιωθα πώς έβγαινε σχεδόν τελείως και μετά ξαναμπαίνει μέχρι μέσα. Το δεύτερο κύμα ήρθε γρήγορα, ανακατεμένο με τον πόνο στα μαλλιά μου και την ένταση της στάσης. Τελείωσα ξανά, σφίγγοντάς τον τόσο δυνατά που γρύλισε.

— Τώρα, — είπε κοφτά, βγαίνοντας από μέσα μου και γυρίζοντάς με ανάσκελα. — Στο πρόσωπο.

Σκύβοντας από πάνω μου, άρχισε να τελειώνει μπροστά στο στόμα μου. Το πρόσωπό του ήταν σφιγμένο. Άνοιξα το στόμα και έβγαλα τη γλώσσα. Το πρώτο έπεσε στα χείλη μου, το δεύτερο στο μάγουλο, το τρίτο στη γλώσσα. Πηχτό, ζεστό. Τελείωσε για ώρα, τρίβοντας την άκρη του πάνω στα χείλη μου. Κατάπια και τον κοίταξα από κάτω, νιώθοντας σαν την τελευταία πουτάνα — και αυτό ήταν απίστευτα έντονο.

Για λίγα λεπτά δεν μιλούσαμε. Πήρε μια πετσέτα, σκούπισε το πρόσωπό μου, μετά το τραπέζι, και μου πέταξε το μπουρνούζι.

— Νερό; Τσάι; — ρώτησε ήρεμα.

— Νερό, — απάντησα βραχνά.

Έφυγε, κι εγώ έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι. Οι σκέψεις κινούνταν αργά. Τι έκανα μόλις τώρα; Απάτησα τον άντρα μου. Με έναν μασέρ. Από την πρώτη φορά. Και δεν με ένοιαζε… Ένιωθα καλά. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια δεν ένιωθα μητέρα ή σύζυγος, αλλά γυναίκα. Επιθυμητή.

Έφυγα από εκεί με τρεμάμενα πόδια. Μπήκα στο αυτοκίνητο και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη: μαλλιά ανακατεμένα, τα χείλη μου λίγο πρησμένα, αλλά τα μάτια… ζωντανά. Ο Γιάννης τηλεφωνούσε, ρωτούσε πού είναι το φαγητό. Το έκλεισα.

Ο Νίκος είχε δίκιο. Θα ξαναπάω. Η σημερινή νύχτα με τον άντρα μου θα είναι βασανιστήριο, γιατί θα κλείνω τα μάτια και θα θυμάμαι ξένα δάχτυλα μέσα μου, ένα ξένο σώμα στο στόμα μου και εκείνη την ανεξέλεγκτη έκρηξη πάνω στο τραπέζι του μασάζ.

Έβαλα μπροστά τη μηχανή. Το εσώρουχο ήταν άβολο, σκληρό από τα αποξηραμένα υγρά και τη δική μου υγρασία, αλλά δεν ήθελα να το πλύνω. Ήθελα να το κρατήσω. Να κρατήσω αυτή την ανάμνηση.

Στο σπίτι με περίμεναν το τηγάνι και ο Γιάννης. Και στο τηλέφωνο — η κάρτα του σπα με το όνομα «Νίκος» από πίσω. Έκλεισα ραντεβού για την επόμενη Πέμπτη. «Μασάζ κατά της κυτταρίτιδας».

Τώρα ξέρω ακριβώς τι σημαίνει πραγματικά βαθιά δουλειά.